Archive for April 30th, 2011

Column: The 90s

Saturday, April 30th, 2011

Het was het decennium van happy hardcore, flippo’s, tamagotchi’s en de eerste mobiele telefoons: de jaren negentig. Dat decennium stond deze week centraal tijdens de Top 500 van de 90s op Q-music. Elke dag schreef een Q-dj een column over zijn favoriete nummer van de 5 cd-box die bij deze lijst is uitgebracht. Op de laatste dag van de lijst, de column van Jeroen van Inkel.

Tijd is door de eeuwen heen iets geweest waar wij stervelingen al vaak genoeg ons hoofd over hebben gebroken. Ik sta soms in de tuin te kijken naar onze zonnewijzer en vraag mij dan af op wat voor manier dit oude instrument de zomer- en wintertijd verwerkt. Mijn glimmende horloge aan mijn pols, de te grote Ikea-klok in de keuken en mijn gsm met de digitale cijfers, het zijn allemaal manieren waarop wij stervelingen vorm hebben gegeven aan het begrip tijd. Het is een fascinerend fenomeen. Zelf ben ik iemand die altijd nieuwsgierig is naar de toekomst maar ik kan ook eindeloos wegdromen bij zaken uit het verleden.

Duran Duran is onlosmakelijk onderdeel van mijn verleden omdat tijdens mijn eerste schreden op de volwassen radio zij hoog in de hitparades stonden en ik hun platen dus vaak draaide. Later in 1993 werd mij gevraagd of ik het leuk zou vinden Duran Duran in mijn radioprogramma te hebben voor een mini live sessie. Wat mij daar nog het meest van bij is gebleven is de manier waarop Simon Le Bon mij begroette als een oude vriend die hij al lang niet meer had gezien. Ik was er blij door verrast want hoe onterecht ook, zo ervaarde ik het zelf ook.

Iets anders wat indruk op mij maakte waren de woorden van het liedje ‘Ordinary World’. Als je niet beter weet gaat het over de zanger van een succesvolle band die na jaren te hebben geleefd als superster op zoek is naar het ‘gewone leven’. Hij spreekt zichzelf moed in, duwt zijn schouders naar achteren, haalt diep adem en begint aan misschien wel de moeilijkste fase in zijn leven. En misschien dat Simon Le Bon als hij anno nu dit liedje hoort ook best nieuwsgierig is naar de toekomst maar dat hij ook eindeloos weg kan dromen over het verleden.

But, I won’t cry for yesterday, there’s an ordinary world,
Somehow I have to find
And as I try to make my way, to the ordinary world
I will learn to survive

Bron: AD